Kaşe İle Kitap İmzalayan Yazar

2013'te ilk kitabım çıktığında, kitap imzalamak zorunda kalmıştım ilk kez. Oldum olası kitap imzalatmayı sevmemiştim, aynı şekilde kitap imzalamaktan da pek hazzetmiyordum. Yakından tanıdığımız insanlar için elbette birkaç cümle yazılarak bir hatıraya dönüştürülebilir kitaplar. Ancak, tamamen soğuk, yapmacık, sahici olmayan bir dille ve birkaç sözcükle kitap imzala(t)mak oldukça anlamsız geliyor bana.

İkinci kitabım olan eşimle birlikte kaleme aldığımız İyilik Çetesi çıkınca, bu gerçekle bir kez daha karşılaştım. Ama kitapları imzalamak yerine, çocuklardan iyilik sözü alıyoruz giriş sayfasında.

Kitap fuarlarında "popüler" yazarların önünde yüzlerce metre kuyruk olan insanları da anlamıyorum. Çoğu okunmadan rafa süs niyetine bırakılan, birlikte bir fotoğraf çektikten sonra unutulan bu kitapların kaderi hiç okunmamak ne yazık ki...

Çeşitli projeler kapsamında okullarda çocuklarla buluşan yazarların pek çoğu ise maalesef çocukların ufkunu açmak bir yana, çocuklara vakit kaybettiriyorlar. Karşılaştığım birkaç fotoğraf karesi, bunu kanıtlar nitelikte.

Fotoğraflarda, neredeyse her gün farklı bir okulda çocuklarla buluşan ve kitaplarını imzalayan bir yazar, kitaplarına kaşe basıp ardından imzasını atıyor. Tamamen ticari bir "gösteriye" dönüşen bu durum, özellikle "yazarlar okullarda" gibi projelerin ince eleyip sık dokuyarak yapılmadıkları sürece nasıl sonuçlanabileceğini gösteren önemli bir örnek...